فصل از مقامات و معجزات امام حسن عليه السّلام آن بود كه : ابو سفيان بن حارث پيش امير المؤمنين عليه السّلام رفت و گفت : به حاجتى آمده‌ام كه پيش رسول صلّى اللّه عليه و آله شفيع باشى كه عهدنامه با ما تازه كند و عهدنامه بنويسد بر اين جمله . امير المؤمنين عليه السّلام گفت : رسول صلّى اللّه عليه و آله اين هرگز نكند ؛ كه سوگند خورده است بر اين جمله . و فاطمه در پس پرده نشسته بود و حسن عليه السّلام چهارماهه بود پيش فاطمه عليها السّلام مىخزيد . ابو سفيان گفت : يا بنت محمّد ، اين طفل را بگو تا شفيع من باشد پيش جدّش محمّد و بدين كلام سيّد عرب و عجم گردد . حسن دست بكرد و به دستى بينى ابو سفيان بگرفت و به دستى ريش او . و به فرمان خداى تعالى به سخن آمد و گفت : يا ابا سفيان قل لا إله الّا اللّه محمّد رسول اللّه ، تا من پيش جدّ خويش شفيع تو باشم . على عليه السّلام عند آن گفت : الحمد للّه الّذى جعل من ذرّيّة محمّد المصطفى نظير يحيى بن زكريا آتاه الحكم صبيّا . و آيتى ديگر : حسن بسيار گفتى : يا قوم ، انّى اموت بالسّمّ بما مات به رسول اللّه . اهل بيت نبوّت پرسيدندى : كه تو را زهر دهد ؟ گفتى : زنم يا كنيزكم . شك در راوى است . تا روزى عظيم گرم بود و امام عليه السّلام